Minke

Kanker…… Angst of kans?

Facebook
Twitter
LinkedIn

Onderstaande tekst staat op mijn andere website over mijn borstkanker avontuur. Ik vind deze nog zo passend in de huidige tijd.
Kijk je naar de diagnose kanker met schrik en angst of biedt een diagnose je een kans om je leven anders in te richten en keuzes te maken die voor jou beter werken.
Deze gesprekken komen ook aan bod in mijn (wandel) coaching en begeleiding. En vooral wat kun je zelf doen in dit hele proces?

Het vraagt nieuwsgierigheid, moed en soms een andere kijk op zaken.

Mocht je interesse gewekt zijn, maak vrijblijvend een afspraak met mij!

Jan 2022:
In de tuin ben ik bezig met een paar (binnen) planten verpotten. Ze groeien mooi door in de winter. De zon schijnt en de koolmeesjes vliegen fluitend heen en weer.
Ik mijmer over ziekte. Wanneer ben je ziek? Of heb je een ziekte? Voel ik mij ziek?
Sinds mijn diagnose in december, voel ik mij niet ziek. Maar ik heb een diagnose gekregen, ben ik dan ziek?
Waar het voor mij over gaat: Vertrouw ik in mijn lichaam om dit aan te kunnen en dat mijn lichaam alle ruimte krijgt om hiervan te herstellen en helen.
Er zijn en komen een heleboel mensen op mijn pad en er volgen mooie en bijzondere gesprekken. Over de vraag van de symboliek van borstkanker. En over de oorzaak van “ziekte” in het algemeen.
Ook mijn werk en opleiding sluiten hierop aan. We begeleiden mensen met een chronische ziekte. Wat als we hen alleen maar benaderen vanuit het onderliggende signaal. Om te kijken wat heb ik nodig om mijn lijf verder te laten herstellen of helen. Het lichaam geeft zoveel signalen af, de vraag is of we deze signalen ook zien.
Mijn proces gaat over ondersteunen van mijn hele systeem. Fysiek, emotioneel, spiritueel en energetisch.
De reguliere behandeling is erop gericht om de tumorcellen te vernietigen. Maar daarmee ook de goede cellen. De complementaire behandelingen zijn gericht op het versterken van mijn immuunsysteem en het verminderen van de bijwerkingen van de chemo.
Ik stel me bij iedere behandeling voor hoe mijn goede cellen worden beschermd en dat de tumorcellen afgevoerd mogen worden. De gedachte geeft mij rust.
En wat ik ervaar is dat ik na een behandeling fysiek even ziek wordt, en daarna laat mijn lichaam het ook weer los en kan ik herstellen. Emotioneel vraagt het meebewegen met wat gevoeld mag worden. En dat alle emoties de ruimte krijgen. Een achtbaan met een stevig einde!
Ik ben trots op de veerkracht van mijn systeem. En daar zijn de ondersteunende behandelingen en gesprekken van invloed op. Het gaat over het zien van mijn totale systeem.